De elektrische auto in een advertentie uit 1901
Links en rechts worden er met subsidies gesmeten. Het belangrijkste kenmerk van subsidies is dat ermee wordt gesjoemeld. Nu ga ik niet beweren dat mensen die in een elektrische auto rijden sjoemelen met subsidies, maar van instanties die zogenaamd het elektrische rijden bevorderen, weet ik het zo net nog niet. Ik ga geen namen noemen, maar als er een clubje in het leven wordt geroepen ter promotie van de elektrische auto, dan denk ik al snel dat er weer een stelletje slimme apen plannetjes indienen om subsidies te incasseren en vervolgens van het toneel te verdwijnen. Ik wil gewoon van die subsidies af. Als iets werkelijk aantrekkelijk is, wordt er toch wel gebruik van gemaakt. Iets dat aantrekkelijk wordt gemaakt omdat het wordt gesubsidieerd, is per definitie ongezond.
Wat de gemeente Amsterdam doet om met subsidies de elektrische auto er in te stampen, is nogal dubieus. Het kost klauwen geld dat beter gebruikt kan worden om de inwoners daadwerkelijk iets te bieden als het om vervoer gaat. Een dag gratis openbaar vervoer per week lijkt mij een aardig idee. Grendel het centrum af en laat alleen noodzakelijk verkeer door. Creatief denken ontbreekt en als er creatief wordt gedacht, zijn dat projecten waar niemand ook maar ene donder mee opschiet.
Het is zaaien op de rotsen als je op bijna bizarre wijze bezig bent om de elektrische auto erdoor te drukken. Bijgaande advertentie van een elektrische auto is ui 1901, bijna 110 jaar geleden en wat zijn we nu eigenlijk opgeschoten. Ja, er hangt een keurige jas om de koets en er zitten stoelen in waar je geen houten kont van krijgt. Maar verder? We creëren met elektrische auto’s op termijn een waanzinnige berg accu’s waar we niets mee kunnen. Verder moeten we aan de kernenergie om al die auto’s op te kunnen laden. En kernenergie wilden we eerst niet, maar nu klets de Januskop van de overheid weer dat kernenergie toch wel degelijk een optie is. En elektrisch rijden is pas aanvaardbaar als er werkelijk groene stroom wordt geproduceerd voor de auto’s.
Als klap op de vuurpijl zijn er dan ook nog beroepsrekenaars die melden dat er over tien jaar een wagenpark zal zijn met een percentage van pakweg drie aan elektrische auto’s. Wie neemt wie nu in de maling? Ik ben voor elke vorm van alternatief vervoer, alternatieve brandstoffen of andere oplossing die zoden aan de dijk zet, maar het elektrische gekwaak vind ik één van de meest dramatische ontwikkelingen uit de autowereld. En het opmerkelijke is dat het al zo ontzettend lang duurt en nooit poot aan de grond heeft gekregen. Subsidies helpen dat ook niet. Ze strooien niet alleen zand in de ogen van de consument, ze zorgen ook voor scheve verhoudingen. Ze zorgen bovendien voor problemen achteraf, want geld weggeven doet de overheid niet. En als ze dat wèl doen, dan halen ze het ergens anders weer terug. Wie gelooft in de duurzaamheid van subsidies, leeft buiten realiteit. En duurzaam is toch het sleutelwoord vandaag de dag?