May 152012
 
Column Ted Sluymer

15 mei 2012 – Het woord geneuzel geeft al een beetje aan hoe ik er over denk, maar ik zal mijn mening spuien ná het persbericht van de VAVDZ, de vereniging met het meest ingewikkelde acroniem van het westelijk halfrond. Voor de goede orde: het gaat over de administratiekosten die het CJIB (alleen brave burgers weten niet waar dat voor staat) in rekening brengt. 

Persbericht Vereniging Auto van de Zaak

Gerechtshof wijst voegingsverzoek automobilisten af Het Gerechtshof in Leeuwarden heeft het verzoek van de Vereniging Auto Van De Zaak afgewezen. VAVDZ mag niet als derde-belanghebbende deelnemen aan het hoger beroep tussen hoogleraar Bernd van der Meulen en de officier van justitie inzake de administratiekosten op verkeersboetes.

Het gerechtshof geeft als argument aan dat de Wet Administratiefrechtelijke Handhaving Verkeersvoorschriften niet voorziet in een mogelijkheid voor een derde partij om zich in het proces te voegen. Het gerechtshof ziet ook geen reden om andere bestaande regelingen zoals die er zijn in de Algemene wet bestuursrecht of het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering toe te passen. Dit betekent dat algemene belangen in dit soort zaken niet collectief kunnen worden behartigd.

VAVDZ voorzitter Martin Huisman hierover: “Onze advocaat had ons hier al voor gewaarschuwd. Wij hadden een eventuele afwijzing ingecalculeerd. Dit is echter voor ons slechts een kleine tegenslag. Wij volgen de zaak op de voet en steunen dhr. Van der Meulen daar waar mogelijk. Er zijn de afgelopen weken honderden sympathiebetuigingen bij ons binnengekomen. Wij zijn speciaal een petitie gestart op de site www.administratiekostennee.nl om alle sympathisanten te verzamelen. Mensen vragen ons zelfs om standaard formulieren om alvast de kosten terug te kunnen gaan vorderen. Zo’n formulier komt er overigens als de uitspraak van het Hof gunstig is.”

De Wageningse hoogleraar Recht en Bestuur Bernd van der Meulen betreurt de afwijzing omdat de uitkomst van de zaak iedereen aangaat. VAVDZ wacht nu eerst de uitkomst van het hoger beroep af. Dit hoger beroep dient op 1 juni. In de tussentijd roept VAVDZ iedereen op die sympathie voelt ten aanzien van dit onderwerp om de petitie te tekenen op de speciaal gemaakte site: www.administratiekostennee.nl

En dan Sluymer…

Geen idee wie Bernd van der Meulen is, maar hij doceert Recht en Bestuur in Wageningen. Mooi. Dan begrijpt hij ook dat je bij het overtreden van de wet gewoon de gevolgen moet aanvaarden en niet zeuren. Vooral het optelsommetje van de VAVDZ is een giller. Samen hebben de leden al richting twee ton aan administratiekosten betaalt en dat vinden ze geen manier van doen. Hoezo? Wat valt er te jammeren? De hele meute rijdt te hard, parkeert fout en begaat weet-ik-veel wat voor overtredingen. En dan zeuren over administratiekosten? Rij niet harder dan wat is toegestaan, gooi op tijd euro’s in de parkeermeter, kleef niet aan bumpers, hou je gewoon aan de regels.

Als je vindt dat je onterecht wordt bekeurd, dat het je ergert als een parkeerwachter doet of-ie god is, terwijl je één minuut over tijd bent en toch wordt bekeurd of dat regels idioot zijn,  demonstreer dan tegen die regels. Klim op de barricaden, gil het van de daken, kanker je suf op blogs, tik je vingers blauw om de overheid te melden dat je het een zooitje vindt, maar in vredesnaam, ga niet liggen jengelen over administratiekosten. Ageer tegen iets wat ergens over gaat en, godbetert, niet over een bijzaak als administratiekosten. Wie zich brandt, moet op de blaren zitten. Eigen schuld, dikke bult. En hou helemaal op met dat cumulatieve gezwets. Hoogleraar waarin? Recht en Gezeur?

 Posted by on 15/05/2012 No Responses »
May 052012
 

Soms zie je mensen dingen op skateboards uitvreten die héél bijzonder zijn. Op YouTube vind je ook opmerkelijke filmpjes. Razendknap, maar ze vertellen één kant van het verhaal. 

Ted Sluymer denkt er anders over…

Soms zie je mensen dingen op skateboards uitvreten die héél bijzonder zijn. Op YouTube vind je ook opmerkelijke filmpjes. Razendknap, maar ze vertellen één kant van het verhaal. De andere kant is dat het duizenden ongevallen per jaar oplevert. Meestal worden pols, onder- of bovenarm gebroken, ernstig hoofdletsel is niet zeldzaam. Het kost de gemeenschap miljoenen. Ik gun iedereen zijn vertier, maar ik heb al meer gezegd dat ik van mening ben dat je dit vooral op je eigen kosten moet doen. Anders gezegd: wie plat op de bek gaat en zes weken in het gips loopt, mag dat zelf betalen. Wat mij betreft schiet de verzekering het even voor, maar vervolgens worden de kosten keurig ingehouden van je loon. Van je loon ja, om direct te voorkomen dat mensen zich toch weer niet aan betalingsafspraken houden.

Als ik een advertentie zie van een elektrisch skateboard met een snelheid van 32 km/u vraag ik mij een beetje af of we nog goed bij ons hoofd zijn. Met 32 kilometer per uur op zo’n ding suizen, vráágt om problemen. Moet je vooral zelf weten, maar kunnen we even versneld een wetje regelen dat je de gevolgen zélf mag betalen? En natuurlijk ook de schade die je misschien bij anderen aanricht moet vergoeden? Misschien gaan we met dat soort maatregelen een beetje minder gekunsteld trendy doen.

 

 Posted by on 05/05/2012 2 Responses »
May 042012
 

Ron Moes vraagt zich af waarom monteurs in vredesnaam handschoentjes dragen. OK, niet allemaal, maar het komt steeds meer voor. Bang om vuile handjes te krijgen, heren? Het zal allemaal te maken hebben met vernieuwen, veranderen, aanpassen, want dingen van vroeger zijn nu eenmaal oubollig. Toch?

Mode in de garage – Column Ron Moes
Komt u wel eens in de werkplaats van een autodealer? Ik wel en ik bespeur een modeverschijnsel waar ik erg om moet lachen. Een monteur moet er natuurlijk onberispelijk uitzien omdat hij een bedrijf of naam heeft hoog te houden. Een zwarte veeg her en der is natuurlijk inbegrepen bij deze onberispelijkheid. Natuurlijk heeft een monteur de welbekende overall aan, dikke (liefst zo lomp mogelijke) werkschoenen er onder en heel opvallend geen vette knuisten meer.

Geen zwarte rouwrand onder de nagelriemen, geen kenen in het eelt, uberhaupt geen eelt meer op de schijnbaar tere handjes van de heren monteurs. Dat laatste zal in verband staan met het feit dat de heren monteurs tegenwoordig met handschoenen aan werken. En dan niet de werkhandschoenen zoals wij gewend zijn, nee, modieuze kleurige handschoentjes. Er zijn zelfs werkplaatsen waar ik monteurs met operatiehandschoenen zie sleutelen…

Wat is er met het vak monteur aan de hand, zijn het modepoppetjes aan het worden? Mag er op een verjaardag aan de handen niet gezien worden dat men monteur?  Gaan we straks ook nog naar de manicure omdat er een haakje aan een nageltje zit? Dat een vertegenwoordiger nette handen en nagels heeft, kan ik als klant en mens wel waarderen. Dat hij strak in het pak met stropdas is gehesen is ook nog tot daar aan toe, ook al zie ik de stropdas na de legendarische actie van Prins Claus niet noodzakelijk. Belemmert je doorbloeding.

Enfin, terug naar de werkplaatshandschoenen van de hedendaagse monteur. Dat je bij laswerkzaamheden handschoenen aan doet, is duidelijk en logisch verklaarbaar. Bij gewone werkzaamheden handschoentjes aantrekken gaat mij echt te ver. Heb je bij het uitlezen van de OBD 2 of personal settings in een auto nu echt handschoenen nodig? Dacht het niet! Wees trots op je vak als monteur en daar horen nu eenmaal zwarte poten bij en vet tot achter je ellebogen. Want laat het niet zo zijn dat de handschoentjes de bloedbaan naar je handen afknellen,die handjes moeten wel wapperen. Laat de handschoen in de werkplaats niet verworden tot de stropdas van de vertegenwoordiger.

 Posted by on 04/05/2012 No Responses »
Apr 292012
 
Column Ron Moes

Doet u mij maar de oldtimer, schrijft Ron Moes

De dag voor koninginnedag is het in de omgeving waar ik woon schijnbaar gewoonte om tourtochten te organiseren. Ik woon aan een druk kruispunt met verkeerslichten, een voortdurende kakafonie van remmende en optrekkende auto’s. Zeker op een doordeweekse dag, zo rond de klok van vier uur,  is het een slagveld van grote ego’s, stampende autoradio’s,  gillende naar grip zoekende banden en in slagorde bijbenende startsystemen. Sommige startsystemen klinken trouwens alsof je een grote steeksleutel in een zinken teil gooit, maar da’s een ander verhaal. De doordeweekse automobielfanfare is een bijzonder verschijnsel. 

Hoe anders is het als de oldtimers langskomen. Oude Kevers, Dafjes, Mercedessen, Rovers, Wolseleys, DS-en en Opel Admirals. De respectvolle manier van optrekken en remmen, de liefdevolle touché van het gaspedaal, een schaamtevolle blik van de bestuurder van een MG als de uitlaat zich even laat gelden. Geen greintje overlast! Zo kan het dus ook. Daarom vraag ik mij in gemoede af: is het vandaag de dag écht normaal dat de doordeweekse automobilsist zich als een compleet gestoorde moet afreageren op zijn leaseabak of eigen auto? Is het normaal dat je in de afgesloten wereld die auto heet, je je als een volslagen randdebiel moet gedragen in het verkeer? Of heeft de oldtimerbestuurder, wars van de beslommeringen van alledag,  een broertje dood aan de rat-race waar we elke dag in schijnen te zitten. Wie steekt het beste in zijn vel? Ik ga alvast voor de oldtimerrijder.

 Posted by on 29/04/2012 No Responses »
Mar 122012
 
Column Ron Moes

 

Nee, deze column gaat niet over de economische ontwikkelingen van de laatste maanden. Die zijn overwegend negatief en slecht als we vadertje staat met zijn huishoudboekje moeten geloven. Nee, dit gaat over de steeds megalomaner maten van de wielen onder ons aller automobiel. De Mini begon ooit met 10 inch wielen, maatje kruiwagen. Ze werden alsmaar groter, tot aan de enorme wielen van nu, van boven de 30 inch, afkomstig van de nieuwe trend in de VS die men Donk noemt. Nu neem ik aan dat deze naam Donk is afgeleid van het woord Donkey, oftewel vertaald ‘ezel’.  Oordeel zelf waarom deze naam juist voor dit soort auto’s is verzonnen.

Ik kan heel veel volgen in de automobielhistorie en dus ook waarom wielen steeds groter worden. De steeds groter wordende remmen door het alsmaar hoger wordende gewicht van de auto an sich moeten natuurlijk ook een plaatsje krijgen binnen een wiel. Voila, de verklaring.

Waar je vroeger nog stoer overkwam met de brede minilites op een Mini, sla je nu een flater. Een nieuwe Mini staat tegenwoordig al op minstens 15 inch wielen, vijf slagen groter dan de oer-Mini destijds. Even ter info: 1 inch is 2,56 cm. De oer-Mini had dus wielen van 25.6 cm terwijl zijn obesitasvariant anno 2012 wielen heeft van 38,4 cm. Waar houdt het op, vraag je jezelf af… Wat mij betreft houdt het op bij de Donk’s, de trend in de VS die nu mondjesmaat wordt overgenomen in Europa. Wat een wanstaltige, protserig Amerikaanse manier om een auto te verzieken. Grote Buicks, Chevrolets en Oldsmobiles gaan Donk-style. Eeuwig zonde natuurlijk van deze auto’s, want wie wel eens in de States is geweest, zal kunnen beamen dat zelfs aan de andere kant van de grote plas deze auto’s in het dagelijks straatbeeld zeldzaam beginnen te worden.

Wat het nut van deze Donk-trend dan ook is, ontgaat mij. Het zal het visuele visitekaartje zijn van het denken en doen van Amerikanen. Laat dat dan maar aan de andere kant van de grote plas, zou ik zeggen. In dit geval is bigger overduidelijker not better!

 Posted by on 12/03/2012 No Responses »
Mar 052012
 
AutoKiosk AutoCafé – column Ron Moes

De kogel is door de kerk, de teerling is geworpen, de auto van het jaar 2012 is de Opel Ampera geworden. Nu kunnen we over de verkiezing auto van het jaar het nodige vertellen en zeggen. Laten we eens in het verleden duiken van de verkiezing auto van het jaar en wat voor plezierig “fijne” auto’s dat waren, 1968, winnaar de NSU RO 80, een technisch wonder door zijn wankelmotor en uitermate vooruitstrevende vormgeving, maar betrouwbaar waren ze allerminst.

  • 1971, de Citroën GS, leuke vormgeving en mooie veertechniek met de bollen. Nadeel was dat ze roesten waar je bij stond;
  • 1976, de Simca 1307/1308, best vooruitstrevend met een vijfde deur, maar absoluut brandhout qua roestbestendigheid en vooral betrouwbaarheid;
  • 1977, de Rover 3500 (SD voor de kenners). Tja, mooie lijn van de koets, maar alles wat stuk kon gaan, ging stuk. Behalve de motor. Dat was een onverslijtbare V8 van Buick;
  • 1979 de Simca/Chrysler Horizon. Te slecht voor woorden, maar beter dan de 1307/1308;
  • 1982 de Renault 9 met schommelstoeltjes die vaak te smal bleken;
  • 1986 de Ford Scorpio. Nou ja, standaard ABS…

En zo kan ik nog een tijdje doorgaan. Wie de lijst met winnaars doorneemt zal beamen dat 75 procent van de winnende auto’s gewoon automobielbrandhout was. Niks meer, niks minder. Gekozen door een groep autojournalisten die schijnbaar andere belangen hadden dan de beste of innovatiefste auto aan te wijzen. Het resultaat is een reeks missers van het journaille. Afspraken uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst, want kijk eens naar de winnaar van 2009. Juist ja, de Opel Insignia. Een auto die we niet op elke straathoek tegenkomen zal ik maar zeggen. Eigenlijk op bijna geen enkele hoek. Niets ten nadele van de Insignia natuurlijk, maar wij Nederlanders hoeven hem blijkbaar niet.

Nu de Ampera als winnaar van de verkiezing 2012 is gekozen door de heren journalisten wil ik Chevrolet gewoon feliciteren met het winnen van de autoverkiezing van het jaar, want is eigenlijk de Opel Ampera niet gewoon een Chevrolet Voltz, toch? Nogmaals, afspraken uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Dat geldt dus ook voor de Ampera. En dat Opel het zelf schijnbaar ook geen echte auto vindt, blijkt uit het feit dat de Insignia Das Auto wordt genoemd, door notabene Opel zelf. Ik zou zeggen, keep up! the good work, heren journalisten,  maar doe mij maar een…

 Posted by on 05/03/2012 3 Responses »
Feb 272012
 
Column Ron Moes

Hoe makkelijk is het om op de oude slogan van de Nederlandse Spoorwegen leuke snedige antwoorden te geven. Ze maken het ook wel erg makkelijk moet ik zeggen, maar ik pas even als het om leuke opmerkingen gaat. Ik zie de lol absoluut niet in van de wanprestaties van de NS en Prorail afgelopen winters. Blaadjes, sneeuw, ijs, you name it, allemaal problemen.

Even voor de goede orde en erg simplistisch, Prorail beheert de rails en infrastructuur die nodig zijn om een trein te laten rijden en de NS rijdt met haar treinen tegen vergoeding over diezelfde rails. Nu rijdt 6,5 % van de bevolking dagelijks met de trein en daarvoor heeft de NS behoorlijk wat grond in bezit. Het is zelfs één van de grootste grondbezitters in Nederland. Ik vraag mij dan ook af waarom de sporen op kaarten niet dik zijn ingetekend, zoals men wel met wegen doet. Maar dat terzijde.

Arme Melanie Schultz van Haegen heeft het er maar mee te doen, de pispaal voor de wanprestaties, maar heeft zij als eindverantwoordelijke daadwerkelijk schuld aan dit debacle? Niet in zijn geheel, ze zal ongetwijfeld veel weten maar de ins en outs van het spoor is zij niet meester natuurlijk. Daarvoor hebben wij ambtenaren die de minister adviseren. Stapels rapportages worden er geschreven door ingehuurde buro’s die dan weer tegen het licht worden gehouden door de ambtenaren. Die schrijven waarschijnlijk één of ander lulverhaal (ik kan het niet anders uitdrukken) dat de minister ongetwijfeld klakkeloos overneemt.

Even een voorbeeld? Er wordt nu door de overheid een Zwitsers bedrijf ingehuurd om de problemen met sneeuw de baas te kunnen. Dat mevrouw de minister op het verkeerde been wordt gezet, blijkt uit het feit dat het oude wisselbouwbedrijf in Utrecht, dat eigendom was van de NS ooit is verkocht aan, let op, het Oostenrijkse Voestealpine ( nog bedankt Europese regelgeving!!). En in Oostenrijk sneeuwt het nooit zeker?

Als leidinggevende moet je de capaciteit hebben om mensen het uiterste uit zichzelf te laten halen. Lukt dat niet dan moet je aan jezelf gaan twijfelen, of het personeel een schop onder de kont de goede richting in
verkopen. Ga niet meelopen, waai niet met de heersende winden mee. Fiets eens tegen de wind in, want lieve Melanie, de problemen worden nu net zo opgelost zoals ze ontstaan zijn en dat is een voorbode van nog grotere problemen. Luister eens naar de échte NS-mensen in het veld die, hoe vervelend ook, het veld juist hebben moeten ruimen, omdat alles inmiddels is geoutsourced (uitbesteed). Leg je oor te luister bij de mannen die staan te rillen van de kou als het spoor zichzelf weer eens bijster is. Geef de échte mannen nu eens wat ze verdienen, de aandacht en waardering. Door naar ze te luisteren. Geef die mannen een paar knaken extra om mee te denken in plaats van je ambtenaren die alleen in problemen denken in plaats van in oplossingen. Want hoe je het ook wendt of keert, jouw ambtenaren behouden op deze manier wel hun baan en regelen dus hun eigen werk, terwijl de oorspronkelijke échte NS-mannen aan de baan hun baan hebben verloren.

Be different en think out of the box Melanie, problemen zijn er om opgelost te worden, maar je lost ze niet op zoals ze begonnen zijn.

 Posted by on 27/02/2012 No Responses »
QR Code Business Card